از تو بدم میاد ..از خودم بیشتر نه هیچکدامش نه از تو نه از..خو  دَ..م

+  sth deep inside keeps me hangin on

مثل کشیدنِ نفس کشیده می شود ناخود آگاهِ این دردی که نمی دانم از کجای دلم به سَرم می زند

 + My head and my heart are chaotic  

لب ِ پرتگاهی ایستا ده ام و منتظر ِ ضربه ای که مرا بکَنَد از این ارتفاع ِ  آزاردهنده ی"تو"

+ تو بالِ بسته ی منی من ترس ِ پرواز ِ توام

Mercy

تو می توانی آخرین نفری باشی که مرا خلاص کند حتی تمامم کند

+ All the things she said Runnig Thorough My Head

Mercy

ما لحظه را جا گذاشته ایم در جایی که روی چمن ها نشسته بودیم گوجه سبز می خوردیم یا روی نیمکتی که آهنگ گوش می کردیم. مرسی من هنوز رویای گم شدن در جنگل را فراموش نکرده ام..

Mercy

ما با هم فرشته های بدونِ بالی بودیم که شکایتِ دردِ ضربه های خورده از آدمها را شب ها با هم گریه می کردیم

+ you see its not the wings that makes the angel

با اون صدای گرفتت برایم بخش ِ بیستُ یکم ِ شازده کوچولو رو میخوندی. من دراز کشیده بودمُ انگشتم رو به پرده می کشیدمُ گوش میدادمُ  و تو مثل همیشه برایم از چیزی میگفتی که چشمهایم را بازتر می کرد.

+ ما در برابر کسی که اهلی اش کرده ایم،مسئول هستیم

+ کسی  دوباره بیدارم کرده

باران از راه می رسد.

نور چراغهای خیابانها و ماشین ها روی آسفالتِ خیس

و من که سعی می کنم آخرین تصمیم هایم را بگیرم..

+ out of mind to decide

توی اون حبابِ شیشه ای برفی ِ رو میز تحریر ِ بابام، یه پنگوئن بود که یه شال گردن راه راه سفید قرمز دور گردنش بود. وقتی من کوچیک بودم بابام منو بغل می کرد و اون حباب شیشه ای رو تو دستش می گرفت. وارونه نگه می داشت تا تمام برف ها بالای اون جمع می شد، بعد خیلی سریع حباب رو بر می گردوند. هر دومون به برف هایی نگاه می کردیم که آروم آروم دور و بر ِ اون پنگوئن می بارید پیش خودم فکر می کردم اون پنگوئن چقدر اونجا تنهاس، و به خاطرش ناراحت بودم. وفتی به بابام گفتم، گفت:" ناراحت نباش؛اون زندگی خیلی خوبی داره. تو یه دنیای خوب و عالی حبس شده."

خوشحالم می کند.صدایی که چیزی و کسی را در من زنده میکند که تا به حال وجود نداشته است.

من مانند کودکی حیران و خسته از دنیای دروغ ِ آدم بزرگ ها برای تو می گویم..از تنفر؛تنفری که در قلبم هر روز بیشتر و بیشتر می شود..تنفری از او-از آدمهای شبیه به او

و تو به من می فهمانی که او کسی نیست که من قرار ِ از دست رفته ام را با بودن اش بدست آورم

+ تمام آفتابِ پیاده رو را پیاده رفتم،ایستگاه به استگاهِ نبودن ات آزارم میداد نمیداد

+ My heart and I have decided to end it all

شاید من همه را گم کرده ام و دیر شده است برای هر پیدا کردنی.این بی قراری من کم چیزی نیست. من چشمانم را بی دلیل به روی همه چیز نبسته ام. شاید حتی تو را هم دیگر نمی بینم.از من دور بمان نزدیک نشو تا مجبور نشوی به دروغهایت استمرار بورزی که من ناگریز از تو بیشتر متنفر شوم

عزیزم

فقط یک ضربه دیگر کافیست برای ناکوت کردن من ازدورِ زندگی

من همین "تو" یی را دوست دارم که وقتی چشمهایم را می بندم می آید.همین "تو"یی که در رویاهایم می آید و مجبور به صحبت کردن نیست-مجبور به دروغ گفتن نیست و فقط نگاهم میکند

من فقط تو را در داخلِ همین حبابِ رویاهایم دوست دارم.در این حباب تو شاید بهترین مردی میتوانی باشی که من عاشقش باشم نه در بیرون از آن

+ all your lies, I'm not believing

حقیقت اش راست می گوید

من ذاتاً "باختن" را دوست دارم. باختن در مقابل کسیکه دوستش دارم. حقیقت دارد، بله... من با هر شکست میخواهم تقدسِ روح و قلبِ تکه تکه شده ام را به اثبات برسانم

+ my soul cries for deliverance

تمام چیزی که آدمها برای ادامه ی زندگی شان به آن نیاز دارند آب یا اکسیژن نیست عزیزم

دروغهای بیشتری ست که پاهایشان را بر روی زمین محکم تر کنند

به پائین نگاه نکن فرشته ی کوچک من

به چشمهای فریبنده ی دنیای زیر پاهایت نگاه نکن

او تو را پائین می کشد

می بلعد

و قربانی کثافت کاری های آدم های روی زمین اش می کند

نه.

 نقش من نباید با دوست داشتنِ تو که منجر به خودکشی می شود پایان یابد..نقش من نباید با به ذلت کشیدن خودم از سر دوست داشتن تو ادامه یابد...نه...نه...نه

این فیلم را به عقب برگردان..بگذار خدا دستهایش را بشوید

در آینه نگاهی به خودش؛نگاهی به من؛به تو بی اندازد

شاید تصمیم دیگری گرفت

نگاه کن

تا خِر خِره هم مرا بگا داده ای ولی باز هم به تو می خندم

فهمیدن اش چیز سختی نبود-نیست-پوزخند هایی که از دوست داشتن ِ من بر لبانِ تو نقش می بست را خوب به یاد می آورم و دست و پا زدن های خودم برای حفظ کردن چیزی که در قلبم می سوخت، فرو می رفت..

کاش میتوانستم مرز ِ میان تنفر و دوست داشتن ات را در قلبم مشخص کنم..

این چارشمبه های گٌه مسَّب که آدم نمیخواهد چشمش به هیچ نوری باز شود که آدم نمی خواهد چشمش به هیچ آدمی باز شود -حتی خودش-حتی خودت-حتی تو

مثل خنده های آهسته ی لبهای زیر ِ چتر ِ زیر ِ باران ِ ناشی از خوشحالیه خالی از هیچ دلیلی که انتهایش به بغض ختم میشود..

نه! من از این تنهایی راضی ام [از زیر چتر سرم را بالا میگیرم و به آسمان نگاه مکینم و شانه هایم را  به حالتی که سردم شده است جمع می کنم] بگذار این چتر برای من یک نفر باشد و من برای چتر یک نفر...بگذار این هوا برای من یک نفر باشد و من برای این هوا یک نفر...پاهایم را به شکل بتمان از حالت دو به سه سه به چار چار به پنج پنج به یک می برم و در حالت پُینت که آب از پاشنه ی پام می چکد انگار از دردِ روحِ من کاسته می شود و با قطره به زمین می افتد.. ناخوداگاه آهنگ dance me to the end of love را زمزمه می کنم و حالت دستهایم را هم اضافه می کنم به حرکتِ پاها..نگاهم به نوک انگشتهای دستم  از چپ به راست و..

چتری که نشسته بر زمین من را تماشا می کند..

صحبت کردن از تو در دلِ من دیگر کار آسانی نیست..به یاد آوردن ات ولی چیزیست که لحظه به لحظه رابه من سخت میگیرد مرا می کشاند به جایی که حتی دیگر خیابان و کوچه را نمی فهمد اشکهایم...من هنوز به سرمای نبودن ات عادت نکردم- از بارانی که بی تو بر من میبارد

دوست دارم یک روز بیایی و از پشت چشمهایم را بگیری و من دستم را روی دستت بگذارم و اسمت را آروم و با ناباوری زیر لب صدا بزنم